ادمهای زیادی زندگی می کنند در وجود آدمی و چقدر این آدم بی قرار مضطرب، ریشه دارد در وجود من.آنقدر که حتی با تنهایی کافی شاپ رفتن و دو ساعت شعر خواندن و درمان شوپنهاور خواندن و سیگار کشیدن هم بی خیال نمی شود و جا برای منِ باانگیزه یا ادم معقول خوش بین وجودم باز نمی کند.

چرا قصد رفتن ندارد این ادم عجیب که دنبال هیجان میگردد، از ملال فراری است و با خودش سر جنگ دارد و چشمبه راه نجات دهنده است؟

آخیش، سه تا سیگار کشیدم!

کلاف سر در گم شده کار ما، همه اش دعوا، همه اش حاشیه، تمامش پاس کاری بین واحدها، کارهای هول هولکی، تکالیف تلمبار شده، دویدن های بی حاصل...

پسرک را ۹ روز است که ندیده ام، رفته شهرستان خانه مادربزرگهایش.

دلم بهانه اش را می گیرد.

کار شرکت که گره میخورد، حاشیه ها که سر به فلک میکشند، دلم را خوش میکنم که برای پست دکتری میروم کانادا، بعد یادم می افتد چقدر الکی پول میگیرند و پول میدهم، از خودم و سفاهتم بیزار میشوم.

بهترم.

خلسه سیگار است یا خوشی نوشتن؟

از اون سر دنیا زنگ زده میگه وقتی وزیر و وکیل ازت تقدیر کردند، بهت افتخار کردم. ولی بعدش از خودم پرسیدم؛خودش هم به خودش و دستاوردهایش افتخار میکند؟و جواب برایم بدیهی بود: نهچرا؟چون از خودش خجالت میکشد؟

هیچکس نیست

هیچوقت هیچکس نبوده

یعنی همیشه همه بوده اند

ولی کسی که باید وقت دلهره و بلاتکلیفی حرفت را بفهمد نبوده.

چه می کنم؟

چه خبر است؟

حداقلش دلم خوش است که حالا دیگر حال دلم به تعریف و تمجید ادمهای حالی به حالی که خودشان همحالشان را نمی فهمند بند نیست.

نیست. واقعا نیست.

ولی وقتی حالم به حال و احوال و احوالپرسی کسی بند نیست

از این بی تعلقی احساس ملال میکنم.

دلم یک حادثه هیجان آور میخواهد

گرچه خوردن چای با انگور و کشیدن سه تا سیگار پشت سر هم، کار آدمهای معمولی نیست، اما این روزها معمولیم.تمام تلاشم را میکنم که معمولی باشم بروم سر کار، سرموقع بیایم دنبال پسرم، خانه را تمیز کنم، غذا بپزم

نذر کردم اگر قبول بشوم ۴۰ شب نماز امام زمان بخوانم.اگر قبول نشوم این وضع را تاب نمی آورم و می روم.امروز همه بودند مهربان و خوش رو حتی دکتر الف عصا قورت داده هم با مهربانی سوال میپرسید.اما من خیلی خوب